(دکتر علی شریعتی)

هر چه فکر کردم تنها در راه یک شعر را زمزمه می کردم که شاید سهراب همدرد من بود...

  آب را گل نکنیم...

                            شاید این آب روان می رود پای سپیداری       

                                                                                   تا فرو شوید اندوه دلی...